Interview Roos Boum

1. Hoe kwam je terecht bij Babbels Magazine?

Allereerst: Gerard ik vind het hartstikke leuk om mee te werken aan dit interview. En hoe kwam ik bij Babbels Magazine terecht? Via Hyves. Ik ben al een poosje lid van jullie hyves en krijg zodoende de links naar de Babbels Magazines. Daar lees ik altijd eerst wat er over boeken en hun schrijvers verschijnt. De mensen kunnen zo de schrijvers eens van een andere kant leren kennen. Leuk dat de eer nu mij te beurt valt.

2. Om je beter te leren kennen, is huisje, boompje, beestje op jou van toepassing?

O ja, absoluut. Het huisje staat in Frankrijk. In 2000 hebben we het gekocht en in 2001 zijn we geëmigreerd. Alles, inclusief twee juppenbanen en een vrijstaand huis, achter gelaten in Nederland. Roer om, alhoewel dat programma toen nog niet bestond. En my home is my castle zeggen de Engelsen en dat is bij ons ook zo. We hebben een heel oud afgelegen krot gekocht, waarvan het dak lekte, de vloeren zo verrot waren dat we erdoor zakten en sommige muren op instorten stonden. Maar je moet de potentie van zo'n huis durven zien. Nu zijn we al tien jaar aan het verbouwen, en het duurt nog wel eens tien jaar eer het helemaal af is, maar dan heb je ook wat!

Boompje. Ook zeker. Bomen en bossen zijn op mijn lijf geschreven. Ik hou van de rust en de natuur. Daarom hebben we dit ook opgezocht in Frankrijk.

Beestjes. Ja, ook. Hoe meer hoe beter. Op dit moment hebben we drie paarden, drie katten, twee honden, drie eenden, twee kippen, zes koikarpers en kort geleden is ons hoogbejaarde laatste geitje ingeslapen. Ik vind dieren heerlijk. Ik kan altijd naar ze kijken. Zelfs als alle honden en katten aan mijn voeten liggen te slapen als ik voor de houtkachel zit te schrijven, kan ik nog naar ze kijken. Alles piept, beweegt, knort en gromt in zijn slaap. Voor mij zijn dieren een levend kunstwerk. Enige nadeel is dat ik kilo's wierook verstook, want ze laten graag merken dat ze lekker hebben gegeten, als je snapt wat ik bedoel.

En huisje, boompje, beestje in de overdrachtelijke zin; nee, geen kinderen maar verder: ja, absoluut. Ik woon al tweeëntwintig jaar samen, ben een echte huismus en ga niet graag van huis dus, hou van geborgenheid en veiligheid en radicale veranderingen hoeven van mij niet zo.

3. Is geborgenheid, veiligheid en wat conservatief zijn, typisch Roos Boum? Of zijn er nog andere dingen die jou typeren.

Ja, die drie eigenschappen zijn wel erg 'mij' ja. Maar moeilijk hoor vind ik dat altijd om verder iets over jezelf te zeggen. Eigenlijk moeten anderen dat doen. Maar wat typeert mij nou? Vasthoudendheid? Erg eigenwijs denk ik. Doorzettingsvermogen? Positief in het leven staan. Humor. Ik denk dat dat mij wel zo'n beetje kenschetst. Dat klinkt natuurlijk erg positief allemaal. De andere kant is dat ik misschien een perfectionist ben en misschien ben ik ook wel een ietwat egocentrisch. Dat klinkt wel weer heel naar, maar dat is wel een beetje zo. Als schrijver heb je toch een heel eenzaam beroep, waarin het vooral om jezelf en je schrijfwerk draait.

4. Wel eenzaam, maar je klinkt niet ongelukkig. Wat maakt jou écht gelukkig?

Jij weet ze wel te verzinnen, hè, die vragen. Nee, zeker niet ongelukkig. Alles, alles kan een mens gelukkig maken, zong Froger en dat is voor mij zeker zo. Het geluk zit hem voor mij meestal in kleine dingen. Zoals een prachtige zonsopgang laatst nog. Dat vind ik een cadeautje. Ik ben erg positief ingesteld dus geluk is voor mij al snel gevonden. En als ik met mijn vriend en de honden en onze oude kampeerbus rondreis, kan ik op en top genieten. Tja, en verder. Op materieel vlak: eten. Ik hou van lekker eten. Op materieel vlak ook een moment zoals vanmorgen toen ik een berichtje kreeg dat mijn vijfde boek uitgegeven gaat worden! Dat zijn supermomenten natuurlijk.

5. Je vijfde boek al! Ben je nooit bang dat een manuscript afgewezen wordt? En waar ben jij eigenlijk verder bang voor?

Ik ben niet zozeer bang om afgewezen te worden. Ik baal wel natuurlijk als ik een afwijzing krijg. Maar wat ik al schreef, ik ben vasthoudend als een terriër en er zijn zoveel uitgevers in Nederland, er is altijd wel iemand die wel echt belangstelling in je boek heeft. Verder waar ben ik bang voor? Weinig geloof ik. In ieder geval geen spinnen of zo, dat doet me niets. Ja, grote vliegend herten die je hier hebt, dat zijn enorme kevers die niet goed kunnen vliegen, daar ben ik niet dol op. En eerlijk is eerlijk, na een enge film, ga ik niet graag in het donker alleen naar buiten.

6. Je had het net over je vijfde boek. Welk boek was jouw debuut?

Mijn debuut was “Valse salie, kroniek van een verscheurde jeugd”. Een autobiografie over een bepaalde vorm van kindermishandeling, genaamd Münchhausen by proxy waarbij de moeder een ziekte voor het kind verzint zodat de moeder zelf aandacht kan krijgen van medisch personeel. Ik heb het boek in 2006 eerst uitgegeven in Eigen Beheer omdat ik niet dacht dat behalve lotgenoten er iemand belangstelling voor zou hebben. Groot was dan ook mijn verbazing dat ik door twee uitgevers vlak na elkaar gevraagd werd om het boek regulier uit te mogen geven! En dat voor een debutantje! Komt ook omdat ik de eerste in Europa ben die er een autobiografie over heeft geschreven. Wereldwijd is dit boek pas de tweede autobiografie erover. Inmiddels zijn er meer dan 12.000 exemplaren van verkocht en in januari 2011 gaat het boek zijn vijfde herdruk in! Het boek heeft erg veel in gang gezet. Ik heb het boek bewust als een roman geschreven zodat het toegankelijk is voor iedereen. En lezers zijn onverminderd erg onder de indruk van het boek. Voor mij persoonlijk heeft het in gang gezet dat ik mijn passie, schrijven, heb kunnen verwezenlijken. Ik ben nu full-time schrijver, wat me prima bevalt. Voor mij een teken dat uit iets vervelends uiteindelijk toch iets goeds kan komen.

Na Valse salie, heb ik een kinderboek over hetzelfde onderwerp geschreven: “Doodziek en springlevend?” Omdat ik gewild had, dat toen ik jong was, ik erover had kunnen lezen. En voor kids was er niets op dit gebied. Dus heb ik in 2008 er een spannende kinderroman over geschreven.

Daarna was het tijd voor een vrolijkere noot en heb ik in 2009 “Du vin, du pain, du... pindakaas?” geschreven. Een humoristisch boek over onze emigratie naar Frankrijk. De verschillen tussen de Nederlandse en Franse cultuur zijn veel groter dan je denkt en daardoor zijn we in bizarre situaties terecht gekomen. Alleen al het feit dat men het hier niet vreemd vindt om zowel je hoogbejaarde moeder als een dood schaap samen in de achterbak van je auto te proppen, geeft stof tot vertellen genoeg!

Toen ik de smaak van het schrijven eenmaal echt te pakken had, heb ik een eco-roman voor volwassenen geschreven over het verdwijnen van de honingbijen. Een dreigende bestuivingscrisis is een heel actueel probleem, dat verstrekkende gevolgen kan hebben. Ga maar vast sparen voor een appel en dan bedoel ik niet een Karel Appel. Ik heb een nogal ongewone insteek gekozen, ik vertel het verhaal gezien vanuit de honingbijen zelf. Een beetje zoals Waterschapsheuvel indertijd. Het boek: “De mythe van Mellifera”, komt in 2011 uit bij uitgeverij Ellessy.

En zoals ik daarstraks al zei, kreeg ik vanmorgen een bericht dat mijn vijfde boek: “Schatgraven op het Iberisch Schiereiland” in 2012 uit gaat komen bij uitgeverij Personalia. Dit is een reisroman over onze reis van twee maanden die we begin dit jaar gemaakt hebben. Geen reisgids, maar een informatief humoristisch reisverhaal.

7. Heb je nog meer passies dan alleen schrijven?

Op dit moment vooral toch schrijven en met schrijven bezig zijn. Ik ben ook proeflezer voor diverse gerenommeerde auteurs, bijvoorbeeld Judith Visser en ik ben redacteur voor een thriller magazine, Pure Thrillers. Daarbij zit ik ook in een jury voor een verhalenwedstrijd en ben ik schijfcoach van twee schrijvers voor een manuscriptenwedstrijd. Dus lettertjes, lettertjes, lettertjes op dit moment.

Vroeger was paardrijden in de westernstyle en paardrijles geven in die tak van sport mijn passie. Maar hier in Frankrijk kennen ze dat bij mij in de buurt niet en paardrijden gaat niet meer omdat mijn paarden te oud zijn.

O ja, ik heb nog wel een passie, rondreizen met onze oude kampeerbus. Heerlijk weg en de vrijheid opzoeken en nieuwe dorpen en natuurgebieden verkennen, o en erover schrijven natuurlijk...

8. Welke collega-auteur bewonder jij en waarom?

Lucas Zandberg. Lucas heeft twee romans geschreven over historische figuren. Zijn debuut was “Sisi's winterlied” en laatst is zijn boek “De laatste maitresse” over madame Du Barry, een maitresse van Lodewijk XV, verschenen. Ik weet hoeveel research er in die boeken heeft gezeten en ik vind het knap hoe hij zulke “stoffige” dames tot leven kan wekken en heel levendig en boeiend zelfs kan neerzetten voor zijn lezers. Je hebt geen moment het idee een saai geschiedenisboek te zitten lezen. Je leest zijn boeken als hedendaagse romans. Op dit moment werkt hij aan een roman over het leven van mevrouw Chiang-Kai-Shek, een boek dat ik voor hem proeflees. Ook hier zit weer een enorme hoeveelheid research in. Honderdduizenden feiten over het China van de vorige eeuw, die hij tot een prachtig verhaal aan het smeden is.

9. Als je moest kiezen: nooit meer schrijven of nooit meer seks…

Seks.

Haha, dan ga ik wel schrijven over seks.

Kort antwoord, hè? Zie je, dat kan ik ook hoor, kort antwoorden.

10. Wat zijn je toekomstplannen?

Eh, schrijven? Misschien schrijven? Wat dacht je van schrijven? Zonder dollen, ik leg nu de laatste loodjes aan een detective genaamd: Dode mannen moorden niet. Begin 2011 wil ik die aan een uitgever die ik op het oog heb, aanbieden. Dit boek schrijven vond ik erg leuk om te doen en was heel anders dan mijn boeken ervoor. Ik geloof dat dit genre me heel erg bevalt. Ik vind het in ieder geval erg leuk om een puzzel voor de lezer in elkaar te zetten. En ik schrijf waar ik zin in heb, wat ik leuk vind, dus wie weet ga ik wel meer van dergelijke boeken schrijven. En verder in de toekomst kijken kan ik niet. Ik leef bij de dag.

11. Wat is jouw grootste wens?

Even dat egocentrische eerst dan maar; voor mezelf: gezond blijven en nog veel boeken schrijven.

Voor de wereld: meer oog voor de natuur.

Voor Nederland, dat men ervan doordrongen raakt dat kindermishandeling nog steeds bestaat en dat we er de ogen niet meer voor kunnen sluiten.

12. Premier Balkenende of premier Rutte?

Wie zijn dat?

13. Wil je zelf nog iets kwijt in het interview?

Nee, ik geloof het niet. Ik vond het gezellig en leuk om je vragen te beantwoorden, Gerard. Als de mensen nog meer over Roos Boum willen weten, kunnen ze surfen naar: www.RoosBoum.nl