Roos Boum schreef eerder al een autobiografische roman over Münchhausen by Proxy (MbP). Met dat boek, Valse Salie, liet zij een indrukwekkend verhaal horen, het leven met een moeder die MbP pleegt. (MbP is kort gezegd: door middel van een ander, op een ziekelijke manier, aandacht trekken). Het is een vorm van mishandeling die vooral kinderen slachtoffer maakt en het was de wens van Roos om hier ooit ook een toegankelijk boek voor kinderen over te schrijven. Een zwaar onderwerp dat vooral kinderen treft, moet ook in hun eigen taal beschreven kunnen worden was haar mening. Sinds kort is dit boek een feit. Doodziek en springlevend? is het verhaal van Pieke, een 11-jarig meisje dat moet leven met een moeder die MbP pleegt. Wederom een indrukwekkend verhaal, niet in de laatste plaats door de impact die MbP heeft op het leven van een kind.
Echt ziek?
Pieke is 11 jaar en op het eerste gezicht lijkt zij een doodnormaal leven te leiden. Behalve dan het feit dat Pieke erg vaak 'ziek' is. Volgens haar moeder heeft ze hypogammaglobulinemie, een ziekte die maakt dat je niet voldoende afweerstoffen hebt. Pieke mag daarom maar heel weinig van haar moeder. Zo mag ze niet met andere kinderen spelen, zich niet te veel inspannen, veel dingen niet eten, kortom: een erg beperkt leven. Haar moeder blijft ook bij hoog en laag beweren dat Pieke nooit oud zal worden. Het feit dat ze al 11 is mag op zichzelf al een wonder worden genoemd. De artsen zouden bij haar geboorte al aangegeven hebben dat ze niet ouder dan 3 zou worden. Op dit moment, met haar 11 jaar, zou Pieke nog zo'n 3 jaar te leven hebben. Alsof het leiden aan 'hypodinges' zoals het vaak door anderen wordt genoemd, nog niet erg genoeg is, zal ze binnenkort ook nog een geopereerd worden aan aan O-benen. Al deze aandoeningen maken van Pieke's leven één groot ziekenhuisverhaal.
Op een dag besluit Pieke na school bij haar vriendje Koen te gaan spelen. Deze is jarig en heeft haar uitgenodigd om taart te komen eten. Stiekem gaat Pieke op de uitnodiging in en bij Koen thuis aangekomen besluit de moeder van Koen dat Pieke mag blijven eten. Zij zal haar moeder wel bellen om dit door te geven. Even lijkt het leven heel normaal te zijn voor de 11-jarige. Taart eten, lachen, spelen, allemaal dingen die zo gewoon zijn voor een kind. Het brengt een heel fijn gevoel bij haar. Maar tegen de tijd dat ze weer naar huis moet, bekruipt haar toch weer angst. Haar moeder zal wel erg boos zijn, ze mag immers nooit bij iemand blijven spelen, laat staan eten. Als Pieke op de terugweg in huilen uitbarst lijkt Koen's vader hier in eerste instantie niet veel achter te zoeken. Het zullen de zenuwen wel zijn voor de komende operatie aan haar benen. Deze huilbui is echter het begin van een wervelwind aan openbaringen van Pieke's kant, waarbij uiteindelijk aan het licht komt dat niet Pieke degene is die 'ziek' is. Ze neemt Koen in vertrouwen en uiteindelijk ook zijn ouders. Als die het hele verhaal hebben gehoord is een simpele rekensom al snel gemaakt. Zou het haar redding worden?

Indrukwekkend en meeslepend
Roos Boum heeft met haar nieuwe boek een heel duidelijk verhaal willen vertellen en ze slaagt daar wonderwel ook goed in. In heldere kindertaal en op vertellende wijze heeft ze een zeer ernstige vorm van kindermishandeling onder de aandacht gebracht zonder ergens paniek te zaaien. Het boek zal ongetwijfeld door artsen in de toekomst aangeraden gaan worden aan de diverse hulpverleners die het kunnen gebruiken bij het opsporen van slachtoffers van MbP. Voor kinderen die in een soortgelijke situatie zitten of er eentje in hun omgeving kennen, kan het verhaal van Pieke heel veel duidelijk maken. Na Valse Salie, de versie voor volwassenen, is Doodziek en springlevend? zeker de moeite van het lezen waard, en dan niet alleen voor kinderen.
Verder bevat het boek aan het eind nog een lijst met meest voorkomende vragen (van kinderen) over MbP. Een zeer waardevolle toevoeging voor de kinderen die het boek lezen. In hun eigen taal wordt door de schrijfster op de meest belangrijke vragen een antwoord gegeven.